Krijt en Griffel

Voor veel mensen is krijt slechts een stift, waarmee men schrijven kan op schoolborden. Helemaal juist is dat niet meer. Krijt is inderdaad zo zacht, dat het voor schrijfdoeleinden gebruikt kan worden en ook jarenlang gebruikt is. Schoolbordkrijt is tegenwoordig van een andere samenstelling, namelijk calciumsulfaat (gips) met wat toeslagstoffen omdat veel leerkrachten stofvrij krijt willen.
Ook kunstenaars kunnen krijt gebruiken in hun kunst, het is vaak een bestanddeel van pastelkrijt. Kunstschilders gebruiken krijt als schetsmateriaal of als voorbereiding voor een schilderij: Siberisch krijt wordt in verschillende hardheden gemaakt door houtskoolpoeder te vermalen, het te vermengen met klei en water waardoor een pasta ontstaat. Hiervan worden staafjes geperst. Bruin, rood (sanguine), zwart, wit, grijs krijt wordt van aardepigmenten gemaakt. Het is bekend van tekeningen van oude meesters

Er bestaan vanaf het eind van de 19e eeuw ook straatkunstenaars die het voorbijkomend publiek een kleine vergoeding vragen voor hun prestatie. Helaas wil de stoepversiering niet lang standhouden wanneer er een regenbui overheen gaat, wat leidt tot een vormeloze en ontsierende kleurvlek. Voor de leerkrachten in kwestie wil het stoepkrijten in de zomerdagen daarom nog weleens tot ergernis leiden. Aan de andere kant is de krijttekening een van de eenvoudigst te verwijderen vormen van graffiti.

Straattekeningen in 3D

Aan het begin van de 15e eeuw werd in Italië het perspectieftekenen uitgevonden om schilderijen een realistischer beeld te geven. 
De belangrijkste observatie hierin was dat de horizon altijd op ooghoogte van de kijker is en dat er verdwijnpunten zijn.
Op een gegeven moment wilden schilders muurschilderingen maken op muren en plafonds waarbij het uitzichtpunt niet recht naar voren was, maar vanuit een hoek. Dit gaf hen het probleem dat beelden vervormd leken. Hiervoor moesten ze de anamorfosetruc gebruiken. 'Leonardo's oog' van Leonardo Da Vinci is een van de vroegste voorbeelden in een onderzoek naar anamorfose.
Staand op het uitzichtpunt kun je een 3D-schilderij het beste met één oog bekijken om je hersenen beter voor de gek te houden. 
Zonder dieptewaarneming zal het schilderij beter passen in de omgeving. Om deze reden zal een camera de illusie registreren die het meest perfect is.

Leiplankje met de griffel

Een griffel is een schrijfinstrument van vrij zachte steen, vaak leisteen, waarmee kan worden geschreven op een schrijfplankje dat van dezelfde leisteen is gemaakt (de lei).

Het gebruik van lei en griffel is al uit de 18e eeuw bekend. Een groot voordeel was de mogelijkheid tot hergebruik: het geschrevene kon met een natte spons weer worden uitgewist, en na droging stonden lei en griffel opnieuw ter beschikking van de leerling. Vandaar dat bij het leren schrijven de griffel goede diensten bewees: fouten en hanenpoten waren nauwelijks een probleem, doordat ze geen materiaalverlies veroorzaakten - papier was kostbaar, inkt ook. Maar ook voor andere bewerkingen die geen blijvend resultaat vergden, waren lei en griffel bruikbaar, zoals voor het uitwerken van rekensommen.

Aan het gebruik kleefden ook nadelen. Het gekras van de griffel kon hinderlijk zijn, en bovendien werd de lei na verloop van tijd glanzend, waardoor hij een veel minder fraai resultaat te zien gaf dan een dof exemplaar. 

Toen in de loop van de negentiende eeuw het potlood en de kroontjespen in zwang kwamen, kreeg de griffel langzamerhand een eenvoudig of zelfs armoedig imago. Rond 1900 begon het gebruik merkbaar af te nemen, en leerden kinderen schrijven door eerst met potlood te oefenen en bij voldoende vaardigheid over te gaan op de pen. Maar tot in de jaren 1960 zijn lei en griffel nog wel gebruikt.

Bron: wikipedia